κλικάρετε στο καραβάκι για να δείτε το νέο αραξοβόλι μου...

Μέρες έχω να κάνω ανάρτηση στο καραβάκι. Ο λόγος, μια μετακόμιση. Μια αλλαγή που με παίδεψε και με παιδεύει ακόμη. Τον τελευταίο καιρό ο path κάνει νερά. Αποφάσισα λοιπόν να αλλάξω θάλασσα. Να ταξιδέψω σε άλλα νερά, που είναι πιο σίγουρα, πιο ασφαλή. Εδώ μέσα έκανα τα πρώτα μου βήματα ως blogger. Γνώρισα ανθρώπους αξιόλογους και έκανα φίλους. Δεν πρόκειται να αφήσω κανέναν. Και πάλι εδώ θα είμαι, πάλι θα τους βλέπω, πάλι θα ανταλλάσουμε απόψεις όπως και πριν. Ένα τελευταίο αντίο στον χώρο, που τόσα μου έμαθε, και το ταξίδι ξεκινάει...

Στην πρώτη επαφή που είχαμε,
μιλήσαμε όπως δυο ξένοι
για πράγματα αδιάφορα σχεδόν.
Στη δεύτερη μπορώ να πω το ίδιο,
με κάποια στη φωνή μας διαφορά,
ένα χρωμάτισμα.
Ώσπου στην Τρίτη,
τα λόγια μας ακολουθούσαν παύσεις -

εκείνες οι γλυκές σιωπές
του έρωτα.


Του Χρήστου Λάσκαρη

Αυτό το τελευταίο μη το δέσετε κόμπο, γιατί δεν αποτελεί ισχυρό στοιχείο. Το συνηθίζει κάτι τέτοιο. Είναι ένα θηρίο-κλαστήρι 899 κυβικών εκατοστών παρακαλώ. Τ ' άλογα του, που κάποτε φρούμαζαν καμαρωτά και περήφανα, τώρα κινούνται νωχελικά κι εκ περιτροπής. Τα σκούρα, Δευτέρα-Πέμπτη, τα λευκά, Τρίτη-Σάββατο, τα μικτά, Τετάρτη-Κυριακή και τη Παρασκευή τους δίνω ρεπό. Δηλαδή είτε το δώσω, είτε όχι, αυτά το παίρνουν τσαμπουκά, μα τέλος πάντων, καλόν είναι να νομίζω πως κάνω κι εγώ κάτι.

- " Θέλετε κάτι άλλο Κύριε ";
- " Όχι! Ήσουν άψογος όπως πάντα "!     

   " Δεν έχω πολύ χρόνο και το ξέρεις. Θέλω να κάνω κι άλλα πράματα. Με πιέζεις. Μου λείπεις. Τη Κυριακή τα λέμε. Αγωνιώ. Φιλάκια "!
     Ήταν Τρίτη μεσημεράκι όταν μπήκα στη Καλαμάτα, ανακουφισμένος...

" Σ ' εκείνους που
 δε μάθανε ακόμα                        
να μετράνε ...σωστά "

[ αγνώστου συγγραφέα]

Οι μέρες άλλαξαν. Δεν είναι οι ίδιες. Φύγαν πρόσωπα αγαπημένα, μα ήρθαν άλλα. Για πάντα. Άλλαξαν όλα. Μα ότι αγαπήσεις μια φορά, το κουβαλάς για πάντα, το δρόμο σου ομορφαίνει, κι ας μην είναι κει μαζί σου... Κι όταν θα δω στο δρόμο Πασχαλιά, θα γυρίζω ξανά πίσω, σε άλλα χρόνια. Με χρώματα και αρώματα διαφορετικά.

Ίσως πάλι μόνο εγώ να άλλαξα...

Να γελάσεις απ ' τα βάθη των χρυσών σου ματιών
είμαστε μες στο δικό μας κόσμο.

Η πιο όμορφη θάλασσα
είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει.
Τα πιο όμορφα παιδιά
δεν έχουν μεγαλώσει ακόμα.
Τις πιο όμορφες μέρες μας
δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα.

Κι αυτό που θέλω να σου πω,
το πιο όμορφο απ ' όλα,
δε σ ' τό 'χω πει ακόμα.

Ναζίμ Χικμέτ

Τα λόγια είναι περιττά...

Διαβάζοντας στο μπλοκ του Νίκου, Θραψανιώτης μέχρι... κόκκαλο, το xθεσινό του σημείωμα, σχετικά με το γιατί φτιάχνεται και γιατί εγκαταλείπεται ένα μπλοκ, η σκέψη μου γυροφέρνει συνεχώς εκεί. Θυμήθηκα ότι πριν έναν χρόνο ξεκίνησα το δικό μου ταξίδι με το καραβάκι. Δίχως πυξίδα, δίχως μπούσουλα. Το μόνο που ήθελα ήταν να καταγράφω ότι μου άρεσε από όσα διάβαζα. Καμιά σκέψη για να γράψω κάτι δικό μου. Μόνο του στην αρχή, αλλά σύντομα με αρκετούς επιβάτες, που απολάμβαναν κι αυτοί μαζί μου τις διαδρομές που εγώ διάλεγα.

Το καραβάκι έκανε ταξίδια που πότε τον χάρτη και το τιμόνι κρατούσα εγώ, και πότε σκέψεις άλλων ανθρώπων που με βρίσκαν σύμφωνη. Με τον καιρό, το μπλοκ έγινε κομμάτι του εαυτού μου. Η αλήθεια είναι ότι έφτασαν στιγμές που θέλησα να το αγκυροβολήσω, και να μην κάνει άλλα ταξίδια. Χάρη όμως σε κάποιους ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα μου και με στήριξαν, ευτυχώς δεν το έκανα. Το χειμώνα που πέρασε, η δοκιμασία ήταν μεγάλη. Και θεωρώ ότι αφού άντεξε το σκαρί του στη φουρτούνα που πέρασε, θα είναι πιο ετοιμοτάξιδο στο μέλλον.

Μέσα στις διαδρομές αυτές συνάντησα ανθρώπους αξιόλογους. Τόπους διαδυκτιακούς που κατέθεταν κομμάτια ψυχής τους, άλλοι άνθρωποι. Με άλλες εμπειρίες, άλλες συνήθειες, άλλα στάνταρ. Μα κάθε φορά που κάποιος κατέβαζε ρολά και εξαφανιζόταν, ένιωθα παράξενα. Είδα ανθρώπους να φεύγουν γιατί δεν άντεχαν την κόντρα με άλλους, ανθρώπους που έφυγαν και εξαφανίστηκαν δίχως ένα γεια, κι άλλους που χάθηκαν λες και τους κατάπιε τούτη η ηλεκτρονική θάλασσα. Δεν μπορώ να ξέρω το γιατί, αλλά σίγουρα γνωρίζω ότι κυκλοφορούν σαν φαντάσματα μέσα στο χώρο. Δίχως να μιλούν, δίχως να σχολιάζουν, έρχονται και φεύγουν σαν τον άνεμο. Ξαναγυρίζουν στον τόπο που έστω και για λίγο έδωσαν κομμάτια ψυχής. Αθόρυβα και αθέατα.

Το σίγουρο είναι ότι όταν κάτι το αγαπάμε και το νιώθουμε δικό μας δεν το εγκαταλείπουμε, αυτό το έμαθα καλά πια. Ακόμη κι αν περνάμε δύσκολες φάσεις, ακόμη κι αν δεν μας περισσεύει πολύς χρόνος, βρίσκουμε την ώρα να δώσουμε ένα στίγμα ότι είμαστε εδώ. Ότι υπάρχουμε, ότι ζούμε και αναπνέουμε. Ειδάλλως, βρίσκουμε ένα σωρό δικαιολογίες για να εξαφανιστούμε.

Τελικά, ο χρόνος είναι ο αδιάψευστος κριτής όλων. Αλέθει τα πάντα και κρατάει μόνο τα δυνατά, τα καθαρά. Τα υπόλοιπα, σκουπίδια που χάνονται στη μηχανή του. Το τραγουδάκι αφιερωμένο σε όσους έφυγαν κατεβάζοντας ρολά. Για τους δικούς τους λόγους. Εις μνήμην των ωρών, που αφιέρωσαν. Με ή χωρίς έμπνευση... 

Επιστρέφω σε λίγο τα ρολά μου κλειστά
θέλω μόνο να φύγω κι ας γυρίσω ξανά
Επιστρέφω σε λίγο κι ας είναι αργά
τ΄όνειρο δεν αφήνω κι ας κοστίζει ακριβά
Επιστρέφω σε λίγο κι ας μην είσαι εκεί
δεν μπορώ άλλο να μείνω κι ίσως μια άλλη στιγμή

Μα πώς να χωρέσει ο χρόνος σε μια ευχή
παράξενο παιχνίδι είναι η ζωή
την κλεψύδρα να γυρνούσα κι ότι βγει
αρκεί να ξαναρχίζαν όλα απ΄την αρχή

Επιστρέφω σε λίγο δε θα πάω μακριά
την αλήθεια θα κρύβω για μια μόνο βραδιά
Επιστρέφω σε λίγο είναι η πόλη μικρή
στην υγειά μας θα πίνω κι ίσως μια άλλη στιγμή

Μα πώς να χωρέσει ο χρόνος σε μια ευχή
παράξενο παιχνίδι είναι η ζωή
την κλεψύδρα να γυρνούσα κι ότι βγει
αρκεί να ξαναρχίζαν όλα απ΄την αρχή

Κλεψύδρα
Στίχοι: Onirama
Μουσική: Onirama
Πρώτη εκτέλεση: Onirama

                    κλικάρετε στη φώτο για να ακούσετε το τραγούδι...

Από μικρό παιδί έχω τη συνήθεια να παρατηρώ τους ανθρώπους. Να τους αναλύω. Μέσα από διαφορετικά κάτοπτρα κάθε φορά, και ανάλογα με την ηλικία μου. Ως εκεί που έφτανε η σκέψη μου και μπορούσα. Κάποιες φορές λάθος, αλλά τα τελευταία χρόνια με απίστευτη διαισθαντικότητα, το βρίσκω συναρπαστικό να ανακαλύπτω τι κρύβει ο καθένας που στέκει δίπλα μου. Εκείνο που μου έμαθε η ζωή, είναι οι περισσότεροι άνθρωποι, πίσω από μια πλασματική ηρεμία, ομορφιά, ή καλοσύνη, κρύβουν έναν χαραχτήρα γεμάτο κακία, πονηριά, και ψυχοπάθεια. Ήδη υπάρχουν στη ζωή μου κανά δυο τέτοιοι που τους έχω κυκλωμένους με καγκελάκια και επάνω σε αυτά η πινακίδα γράφει "Προσοχή επικύνδινοι ".

Θυμήθηκα ότι όταν ήμουν παιδί έκρινα πιο πολύ με βάση την εξωτερική εμφάνιση. Κάτι που με το πέρασμα των χρόνων κατάλαβα πόσο ανόητο είναι. Το ξαναθυμήθηκα, μετά από ένα βίντεο που είδα τις προάλλες, με μια Βρετανίδα μεσήλιξ η οποία βρέθηκε στην εκπομπή της βρετανικής τηλεόρασης, Britain's got talent. Ο τρόπος που την υποδέχτηκαν ήταν απαξιωτικός. Κοροιδευτικός και χλευαστικός. Μα όταν ξεκίνησε να τραγουδά, η εικόνα μεταμορφώθηκε. Όλοι έμειναν άναυδοι από τη μαγική φωνή της.

Η 47χρονη Μπόιλ μεγάλωσε και ζει στη Σκοτία, στο πατρικό της σπίτι. Το όνειρό της, όπως είπε η ίδια απαντώντας στις ερωτήσεις των κριτών, ήταν να γίνει τραγουδίστρια, κάτι που δεν είχε πραγματοποιήσει μέχρι σήμερα γιατί απλά «δεν της δόθηκε η ευκαιρία». Στο διαγωνισμό ταλέντου επέλεξε να τραγουδήσει το I dreamed a dream από το μιούζικαλ Les Miserables, ένα τραγούδι που απαιτεί ιδιαίτερες φωνητικές ικανότητες.

Όπως παραδέχτηκαν αργότερα οι ίδιοι οι κριτές, όταν την πρωτοείδαν της έδιναν γύρω στα πέντε δευτερόλεπτα μέχρι να την κόψουν. Κάτι τέτοιο δεν συνέβη. Αντιθέτως η Μπόιλ πέρασε στον επόμενο γύρο του παιχνιδιού, σύντομα θα βγάλει άλμπουμ και θα κάνει ντουέτο με την Έλεν Πέιτζ, ενώ μέσα σε εννιά μέρες το βίντεο με την ερμηνεία της είχε 100.000.000 επισκέψεις.

Ας την απολαύσουμε και ας θυμόμαστε ότι, οι άνθρωποι είναι όμορφοι ή άσχημοι ανάλογα με το κρύβουν μέσα τους. Η εξωτερική ομορφιά, η καλλιέργεια, και η μόρφωση δεν είναι πάντα συνώνημα του καλού ανθρ ώπου.