Καραβάκι http://karavaki.pblogs.gr/ Ένα ατελείωτο ταξίδι στη θάλασσα της ψυχής μου ... el Wed, 16 Mar 2011 21:47:42 +0200 Wed, 16 Mar 2011 21:47:42 +0200 Phaistos Networks Blog Engine Περί κακίας ο λόγος Το βρήκα στα e mail μου, μία παλιά εργασία κάποιου «καμένου».  Τώρα ... καμένος από φίλους; από συγγενείς; από ... δεν ξέρω, πάντως είχε κάψει την γούνα του. Έτσι αποφάσισε να μας ανοίξει τα μάτια όσο μπορούσε ... και έγραψε ... και εγώ αντέγραψα ...και εσείς προστατευθείτε.... 

Η κακία.... κι όσα δεν ξέρετε γι αυτήν...

 

Αν νομίζετε ότι η κακία είναι απλή υπόθεση, θα σας απογοητεύσουμε. Οι δέκα αλήθειες και τα ψέματα για να ξέρετε τι να κάνετε όταν τη συναντήσετε, γιατί δεν υπάρχει περίπτωση να τη γλιτώσετε. Και, αν η μαμά σας σάς έμαθε ότι πίσω από κάθε κακό άνθρωπο υπάρχει μια τραγική ιστορία, καλά θα κάνετε να αναθεωρήσετε τις απόψεις σας, για να μη βλέπετε αστεράκια όταν σας έρθει το χαστούκι. Είναι εξπέρ στις μεταμφιέσεις (δεν θα τη δείτε αμέσως με την πρώτη, ακόμα και αν κόβει το μάτι σας) και, παρά τους ευσεβείς σας πόθους, δεν μεταλλάσσεται σε καλοσύνη.  Όσο νωρίτερα μάλιστα τη μάθετε τόσο καλύτερα θα την αποφύγετε...

Η ΚΑΚΙΑ ΕΧΕΙ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ

Ψέμα.   «Η κακία», εξηγεί η Ελένη Νίνα, κλινικός ψυχολόγος, «είναι κάτι πιο βαθύ, πιο ισχυρό, πιο ανεξέλεγκτο. Μπορεί να εμπεριέχει και την εκδίκηση, αλλά δεν είναι ποτέ μια αντίδραση σε βρασμό ψυχής». Τις περισσότερες φορές συνοδεύεται από μια βαθιά ικανοποίηση για το κακό του. Συνήθως πηγάζει από μια μεγάλη ανασφάλεια: με άλλα λόγια, ένας κακός δεν είναι ποτέ μόνο κακός αλλά και βαθύτατα κομπλεξικός αφού προσπαθεί να ανεβάσει τον εαυτό του «γκρεμίζοντας» τους άλλους (και το καταφέρνει θαυμάσια χωρίς να το καταλάβετε).

Η ΚΑΚΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΚΗ

Αλήθεια και ψέμα. Αν και οι επιστήμονες δεν έχουν αποδείξει ακόμα την ύπαρξη του γονιδίου, είμαστε αυτόπτεις μάρτυρες του κληρονομικού «χαρίσματος» της. «Η αλήθεια είναι», συνεχίζει η Ελένη Νίνα, «ότι το παιδί αντιγράφει με ακρίβεια τη συμπεριφορά των γονιών του. Στις μικρές ηλικίες ενσωματώνει αντιδράσεις χωρίς να ξέρει αν πρόκειται για καλό ή κακό. Στο μυαλό του ό,τι κάνει η μαμά ή ο μπαμπάς είναι καλό».

Η ΚΑΚΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΗ

Ψέμα. Για τις δολοπλοκίες της κυκλοφορούν χιλιάδες εγχειρίδια με αναλυτικές οδηγίες χρήσης. Λειτουργεί με ίντριγκες, ψέματα, υπονομεύσεις και κυρίως... «βαποράκια». Ανθρώπους δηλαδή που χρησιμοποιεί για να πετύχει το σκοπό της. «Οι άνθρωποι που έχουν μάθει να μεταχειρίζονται την κακία», εξηγεί η Ελένη Νίνα, «επιδιώκουν να βρίσκονται στο παρασκήνιο. Ίσως γιατί δεν μπορούν να αντέξουν συναισθηματικά μια επίθεση κατά πρόσωπο. Καλύπτουν τα ίχνη τους για να είναι σίγουροι ότι δεν θα κινδυνεύσουν». Αν λοιπόν περιμένετε από έναν κακό να σας δείξει τα δόντια του, θα... περιμένετε για πολύ ακόμα.

Η ΚΑΛΟΣΥΝΗ ΝΙΚΑΕΙ ΤΗΝ ΚΑΚΙΑ

Ψέμα. Μπορεί να συμβαίνει στα παραμύθια αλλά, αν πιστεύετε ότι είστε Σταχτοπούτα, θα δυσκολευτείτε να τα βγάλετε πέρα με τις κακές μάγισσες. Στην πραγματική ζωή η κακία ζει και βασιλεύει.  «Από παιδιά μας έμαθαν», υποστηρίζει η Ελένη Νίνα, «ότι αρκεί να είμαστε εμείς καλοί για να είναι και οι άλλοι. Πρόκειται για μια επικίνδυνη παγίδα αφού μας ακινητοποιεί στις αντιδράσεις μας. Δεν χρειάζεται να γίνει κανείς κακός για να αντιμετωπίσει την κακία, έχει κάθε υποχρέωση όμως (για την ψυχική του υγεία) να προφυλάξει τον εαυτό του». Αν, για παράδειγμα, η καλύτερη σας φίλη σάς κλέψει τον άντρα, δεν είναι απαραίτητο να της κλέψετε τον δικό της. Μπορείτε απλώς να της δείξετε ότι δεν είστε εύκολο θύμα.

Η ΚΑΚΙΑ ΕΧΕΙ ΜΕΤΡΟ

Ψέμα. Και γιατί άλλωστε; Αν κάποιος μπορεί να τα έχει όλα, θα ικανοποιηθεί με τα λίγα;  «Η κακία», υποστηρίζει η Ελένη Νίνα, «δεν είναι ελεγχόμενο συναίσθημα. Πολλές φορές αυτός που την έχει θεωρεί ότι οι πράξεις του έχουν καλές προθέσεις και αυτό του δίνει το άλλοθι να φτάσει μέχρι τα άκρα χωρίς να αντιλαμβάνεται τις συνέπειες».  Μεταξύ μας, η πεθερά σας ξέρει πολύ καλά τι θέλει να κάνει (εσείς απλώς κοιμάστε τον ύπνο του δικαίου).

Η ΚΑΚΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΗ

Αλήθεια. Και ιδιοφυής. Χτυπάει όταν δεν το περιμένετε, χωρίς ίχνη. Αν πιστεύετε ότι μπορείτε να χειριστείτε τον συνάδελφο σας που πετάει πού και πού κακιούλες, θα εκπλαγείτε αν ανακαλύψετε πού μπορεί να φτάσει, θα κάνετε λάθος αν υποτιμήσετε τις δυνάμεις του. «Πολλές φορές», εξηγεί η Ελένη Νίνα, «πιστεύουμε ότι γνωρίζουμε έναν άνθρωπο. Κάτω όμως από κατάλληλες συνθήκες αναδεικνύονται πιο πρωτογενή στοιχεία ενός χαρακτήρα και πιο πρωτόγονα».

Η ΚΑΚΙΑ ΕΠΙΛΕΓΕΙ ΤΟΥΣ ΣΤΟΧΟΥΣ ΤΗΣ

Αλήθεια. Δεν χτυπάει τυχαία. Μετράει τις δυνάμεις της και επιτίθεται στους εύκολους στόχους, εκεί που ξέρει ότι έχει πιθανότητες να προκαλέσει απώλειες. Που πάει να πει, αν αρχίσετε να αποκαλύπτετε στον συνάδελφο σας όλα τα μικρά σας κόλπα για να κάνετε κοπάνα από τη δουλειά, του δίνετε μια πολύ καλή αφορμή για να «διευκολύνει» την απόλυση σας. «Σε κάθε κακό», εξηγεί η Ελένη Νίνα, «αντιστοιχεί και ένα πρόβατο επί σφαγή. Κάποιος που με τις αδυναμίες του επιτρέπει στον αντίπαλο του να τον χτυπήσει χωρίς να προβάλει αντίσταση». Αν δεν θέλετε να είστε θύμα, δεν έχετε παρά να το δείξετε με τη συμπεριφορά σας, βάζοντας τον θύτη στη θέση του.

Η ΚΑΚΙΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΣΥΜΜΑΧΟΥΣ

Αλήθεια. Άλλοτε εν αγνοία τους ή με τη θέληση τους γιατί εξυπηρετεί τα συμφέροντα τους. Η κακία έχει σχέδιο, κουτοπονηριά, κέρδη και εξυπνάδα. Είναι αδύνατον να μπείτε στο μυαλό ενός κακού. Ό,τι σε εσάς φαίνεται ασήμαντο για εκείνον είναι όπλο για να κατακτήσει αυτά που θέλει. «Η αλήθεια είναι», υποστηρίζει η Ελένη Νίνα, «ότι η κακία είναι εύκολη λύση. Δεν χρειάζεται κόπο, προσπάθεια και δουλειά».

Η ΚΑΚΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΕΤΑΤΡΑΠΕΙ ΣΕ ΚΑΛΟΣΥΝΗ

Αλήθεια και ψέμα. Δεν λέμε ότι είναι αδύνατον (υπάρχουν και οι άγιοι σε αυτή τη ζωή), αλλά ένας κακός δεν μπορεί να γίνει αυτόματα καλός ανακαλύπτοντας το πραγματικό νόημα της ύπαρξης (εκτός και αν έχει βρει κανένα καινούργιο φάρμακο...) «Η κακία», εξηγεί η Ελένη Νίνα, «είναι τρόπος ζωής. Πράγμα που σημαίνει ότι για να επιστρέψει κανείς στην καλοσύνη πρέπει να επανεκπαιδευτεί σε άλλες συνήθειες». Εκεί δηλαδή που είχε μάθει να αντιδράει πετώντας τα «καρφιά» πρέπει να λειτουργεί αναζητώντας τις αιτίες της συμπεριφοράς του για να την καταπολεμήσει. Δύσκολο αλλά όχι αδύνατο (λέμε τώρα...). Με κάτι τέτοια άλλωστε βγήκε και η φήμη του κακού λύκου...

ΕΝΑΣ ΚΑΚΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΟΣ ΜΕ ΟΛΟΥΣ

Αλήθεια. Αν πιστεύετε ότι η αγάπη σας μπορεί να αλλάξει έναν κακό, θα ανακαλύψετε ότι δεν είναι αρκετή. Αν λοιπόν η φίλη σας φέρεται σαν κακομαθημένο παιδί στους άλλους, θα το κάνει και με εσάς. Χρειάζεται απλά το σωστό timing να βγει ο κακός εαυτός της. Μην ελπίζετε σε προνομιακή μεταχείριση. Το μόνο που μπορεί να τη βάλει στη θέση της είναι ένας άξιος αντίπαλος. Ένας καλός με κακές προθέσεις γι' αυτούς που έχουν κακούς σκοπούς.

ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΟΤΑΝ ΒΡΕΘΕΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΣΑΣ

Στη δουλειά Πώς θα την καταλάβετε: Έχει τις απαντήσεις για όλα, γλείφει χωρίς τύψεις τον διευθυντή, δεν έχει ενδοιασμό να «καρφώσει», κλέβει ιδέες και τις παρουσιάζει για δικές της. Αντιμετώπιση: Μην της αφήσετε περιθώρια να καταλάβει τις αδυναμίες σας. Καλύτερη λύση είναι η απόσταση και η σιγή ιχθύος. Αν σας επιτεθεί, χτυπήστε εκεί που πονάει: στην εικόνα του καλού παιδιού που προσπαθεί να περάσει. Στον έρωτα Στο γάμο Πώς θα τον καταλάβετε: Τα ξέρει όλα, δεν χάνει ευκαιρία να σας υπενθυμίσει πόσο ανώτερος είναι και χρησιμοποιεί τους άλλους σαν σφουγγαρόπανα. Αντιμετώπιση: Χωρίστε τον επειγόντως, θα σας κάνει τη ζωή κόλαση. Αν νομίζετε ότι θα τον αλλάξετε, θα το πληρώσετε με ένα διαζύγιο. Στη φιλία Πώς θα την καταλάβετε: Έχει την τέλεια ζωή (τρόπος του λέγειν) και αυτό της δίνει το άλλοθι να σας βρίσκει μείον. Πάντα κάτι της βρομάει. Μιλάει σαν να έχει προγόνους βασιλιάδες. Μερικές φορές γίνεται επικίνδυνη (αφού μαθαίνει πρώτη από όλες τα σκάνδαλα της παρέας). Αντιμετώπιση: Προσπαθήστε να περάσετε απαρατήρητη για να μην σας, σας ταλαιπωρήσει. Μάθετε πρώτη πόσα ράμματα έχει η γούνα της για να είστε άξιος αντίπαλος... Στην οικογένεια Πώς θα την καταλάβετε: Κυκλοφορεί σε οικογενειακές συγκεντρώσεις (γάμους βαφτίσια...) και έχει έναν κακό λόγο να πει για όλους και όλα. Φύγετε με ελαφρά πηδηματάκια. Αντιμετώπιση:Αν σας πιάσει στο στόμα της (και στα χέρια της), μετρήστε ης δυνάμεις σας: αν νομίζετε ότι μπορείτε να τα βάλετε με όλη την οικογένεια, πείτε τα έξω από τα δόντια, διαφορετικό περιμένετε να τελειώσει το τροπάριο. 

ΥΓ. Εγώ πάλι κ. Ελένη Νίνα μου το βρίσκω πολύ πολύπλοκο και τρομερά δύσκολο να είσαι κακός. Τι να πω πάλι... ίσως να φταίει το γονίδιο...

]]> http://karavaki.pblogs.gr/2010/03/peri-kakias-o-logos.html http://karavaki.pblogs.gr/2010/03/peri-kakias-o-logos.html http://karavaki.pblogs.gr/2010/03/peri-kakias-o-logos.html#comments 2010-03-28T13:01:06+02:00 Aza1 Aza1 Ταξίδι σε άλλη θάλασσα....

                  κλικάρετε στο καραβάκι για να δείτε το νέο αραξοβόλι μου...

Μέρες έχω να κάνω ανάρτηση στο καραβάκι. Ο λόγος, μια μετακόμιση. Μια αλλαγή που με παίδεψε και με παιδεύει ακόμη. Τον τελευταίο καιρό ο path κάνει νερά. Αποφάσισα λοιπόν να αλλάξω θάλασσα. Να ταξιδέψω σε άλλα νερά, που είναι πιο σίγουρα, πιο ασφαλή. Εδώ μέσα έκανα τα πρώτα μου βήματα ως blogger. Γνώρισα ανθρώπους αξιόλογους και έκανα φίλους. Δεν πρόκειται να αφήσω κανέναν. Και πάλι εδώ θα είμαι, πάλι θα τους βλέπω, πάλι θα ανταλλάσουμε απόψεις όπως και πριν. Ένα τελευταίο αντίο στον χώρο, που τόσα μου έμαθε, και το ταξίδι ξεκινάει...

]]> http://karavaki.pblogs.gr/2009/05/taxidi-se-allh-thalassa.html http://karavaki.pblogs.gr/2009/05/taxidi-se-allh-thalassa.html http://karavaki.pblogs.gr/2009/05/taxidi-se-allh-thalassa.html#comments 2009-05-02T00:13:22+02:00 Aza1 Aza1 Αλλαγές,στοπ...

Aπό χτες ο pathfinder με έχει σκάσει. Μου εξαφανίζει video, φωτογραφίες, και γενικά με έχει πιάσει μια κατάσταση πανικού. Δεν ξέρω πια τι πρότυπο να διαλέξω και έχω πελαγώσει. Μάλλον θα πρέπει να ηρεμήσω με τις αλλαγές λίγο. Θα αφήσω όπως έχει το καραβάκι και βλέπουμε. Άλλωστε, δεν έχω και ώρα τις τελευταίες μέρες. Με τις δουλειές στο σπίτι ελάχιστος χρόνος μένει και νιώθω ένα πτώμα στο τέλος της μέρας. Αλλαγές στοπ... για την ώρα, μέχρι να ξεμλποκάρω.

]]> http://karavaki.pblogs.gr/2009/04/allages-stop.html http://karavaki.pblogs.gr/2009/04/allages-stop.html http://karavaki.pblogs.gr/2009/04/allages-stop.html#comments 2009-04-29T22:20:01+02:00 Aza1 Aza1 Στο αλωνάκι της αγάπης μου...

Στην πρώτη επαφή που είχαμε, μιλήσαμε όπως δυο ξένοι για πράγματα αδιάφορα σχεδόν. Στη δεύτερη μπορώ να πω το ίδιο, με κάποια στη φωνή μας διαφορά, ένα χρωμάτισμα. Ώσπου στην Τρίτη, τα λόγια μας ακολουθούσαν παύσεις - εκείνες οι γλυκές σιωπές του έρωτα. Του Χρήστου Λάσκαρη

]]> http://karavaki.pblogs.gr/2009/04/sto-alwnaki-ths-agaphs-moy.html http://karavaki.pblogs.gr/2009/04/sto-alwnaki-ths-agaphs-moy.html http://karavaki.pblogs.gr/2009/04/sto-alwnaki-ths-agaphs-moy.html#comments 2009-04-29T01:19:40+02:00 Aza1 Aza1 Έξω(πραγματικό)...

 

Πήγαινα στη Καλαμάτα, για κάτι δουλιές και πιστέψτε με σ' ό,τι σας λέω πιο κάτω, γιατί συνέβη πραγματικά! Είχα περάσει τη Τρίπολη κι άκουγα δυνατά ραδιόφωνο. Πρέπει να πω πως ήταν καθημερινή και δεν είχε κίνηση και καθώς είχα αποφασίσει να κάνω το δρόμο χωρίς στάση, είχα αρχίσει να βαριέμαι. Προσπαθούσα να ξεχαστώ τραγουδώντας δυνατά μαζί με τους ήχους των ερτζιανών, αν και δεν είχα καλό σήμα. Κάποια στιγμή, όταν παιζόταν ένα αδιάφορο τραγούδι, σταμάτησα να τραγουδώ κι άρχισα να βυθίζομαι στις σκέψεις μου και πιο συγκεκριμένα, σε γεγονότα των τελευταίων ημερών. Τότε, ξαφνικά, εντελώς ξαφνικά, λέτε και βρέθηκα στο Τρίγωνο των Βερμούδων, όλες οι ενδείξεις χάθηκαν. Το ραδιόφωνο έπαψε ν' ακούγεται και το αυτοκίνητό μου, άρχισε να συμπεριφέρεται σα μπουκωμένο.

Αυτό το τελευταίο μη το δέσετε κόμπο, γιατί δεν αποτελεί ισχυρό στοιχείο. Το συνηθίζει κάτι τέτοιο. Είναι ένα θηρίο-κλαστήρι 899 κυβικών εκατοστών παρακαλώ. Τ' άλογα του, που κάποτε φρούμαζαν καμαρωτά και περήφανα, τώρα κινούνται νωχελικά κι εκ περιτροπής. Τα σκούρα, Δευτέρα-Πέμπτη, τα λευκά, Τρίτη-Σάββατο, τα μικτά, Τετάρτη-Κυριακή και τη Παρασκευή τους δίνω ρεπό. Δηλαδή είτε το δώσω, είτε όχι, αυτά το παίρνουν τσαμπουκά, μα τέλος πάντων, καλόν είναι να νομίζω πως κάνω κι εγώ κάτι.

Δε το κατηγορώ, ίσα-ίσα, το αγαπώ το φφφφουκαριάρικο, μα αυτό δε σημαίνει πως είναι Φφφφφερράρι. (Το σκάλωμα στο φφφφ, άρχισα να το παθαίνω, από τότε που το απέκτησα, γιατί βλέπετε είναι ...Φφφφίατ! Μα ...άλλο είχα αρχίσει να λέω...) Α ναι... για τον (ε)φφφιά(λ)τ(η)! Εφιάλτης, τρόπος του λέγειν μα ...το λέω τώρα πια κρίνοντας εκ των υστέρων... Μόλις λοιπόν διαπίστωσα τη περίεργη συμπεριφορά του πολυαγαπημένου μου μεταφορικού μέσου, βλαστήμησα το μάστορα, που το 'χα πάει τελευταία. Όμως δεν είχα δίκιο και το κατάλαβα, αμέσως μετά. Ένα σύννεφο έκρυψε την όμορφη λιακάδα κι αμέσως ένιωσα όλες τις τρίχες στο κορμί μου, να σηκώνονται μονομιάς! Σα σε βίντεο άρχισα να βλέπω παράξενα πράματα...
...Μόλις είχα -λέει- ξυπνήσει, ήμουν ξεκούραστος κι ευδιάθετος. Αυτό ίσχυε, όσο πάμε προς τα πίσω, στα χρόνια της ζωής μου, αλλά προς τα 'δω, σπάνιο φρούτο. Σηκώθηκα δια μιας από το κρεβάτι! Είπα κρεβάτι, μα το αδικώ κατάφορα, γιατί πραγματικά ήταν πολυτελέστατη κρεβατάρα και μάλιστα με δαντελωτό "ουρανό"! Το δίχως άλλο θα 'ταν κάποιου Λουδοβίκου, με ασαφές για μένα νούμερο. Ας πούμε λοιπόν χάριν της διήγησης Λουΐ Χεζ και συνεχίζω... ...Θαύμασα και τσιμπήθηκα επανειλημμένως, μα το να καταφέρεις ένα καλό κι αξιόπιστο τσίμπο σ' ένα μπράτσο που φορά, μεταξωτό νυχτικό, είναι -όσο και να πεις- δύσκολο εγχείρημα κι όταν επιτέλους το κατόρθωσα, τσιμπήθηκα δις, για να 'μαι σίγουρος! Μιά για το κρεβάτι και μιά για το μεταξωτό! Έπειτα σκέφτηκα, να ρίξω μερικά, για το κέφι, για το ξεκούραστο ξύπνημα και τελικά μπλάβιασα το αριστερό μου μπράτσο πριν πάρω χαμπάρι πως ματαιο-πονούσα. Τίποτε δεν εξαφανίστηκε και φυσικά δε ξύπνησα από κανένα όνειρο. Μάλιστα, για τους δύσπιστους, έχω ακόμα τα σημάδια.
Κατευθύνθηκα προς το μπάνιο και θαύμασα -χωρίς να τσιμπηθώ αυτή τη φορά- τη χλίδα! Τέλειωσα κι από 'κει τις καθημερινές μου ...υποχρεώσεις, πλύθηκα καλά και ξυρίστηκα. Το ότι εξακολουθούσα να μη κατανοώ, δε σήμαινε πως θα σταματήσει η πέψη μου ή ότι θα μείνω άπλυτος. Αρωματίστηκα μ' ότι ακριβότερο κυκλοφορά στην αγορά και βγήκα ολόγυμνος, τυλιγμένος στο μπουρνούζι -με τ' αρχικά μου παρακαλώ-, προς αναζήτηση ρούχων. Άνοιξα τη ντουλάπα -συγγνώμη, τη ...μπουτίκ μου ήθελα να πω- κι έμεινα άφωνος. Ένα δωμάτιο-ιματιοθήκη μ' εξαίσια και ταιριαχτά μου ρούχα κι απέναντι ένας μεγάλος καθρέφτης για τις δοκιμές. Εκεί με περίμενε άλλη μια τρομερά ευχάριστη έκπληξη! Δεν είχα πια καραφλίτσα και γκρίζες τρίχες, μήτε ρυτίδες ή μελανούς κύκλους κάτω απ' τα μάτια. Μ' έφτυσα πολλές φορές και με θαύμασα. Ωστόσο είμαι γενικά ευπροσάρμοστο άτομο κι έτσι δε σπατάλησα πολύ χρόνο. Είχα αρχίσει να συνηθίζω τη νέα κατάσταση, που στο κάτω-κάτω δεν ήταν διόλου δυσάρεστη. Ντύθηκα σπέσιαλ κι όσο πιο σπορ γουστάριζα και βγήκα από την ιματιοθήκη. Έξω κόντεψα να πέσω πάνω σ' ένα ξερακιανό μπαστουνοδίαιτο μεσήλικα ντυμένο σα μπάτλερ. Μη νομίζετε πως ξέρω εκ του φυσικού, πως είναι η ενδεδειγμένη ενδυμασία ενός μπάτλερ. Η εμπειρία μου αντλείται από το σινεμά, όπως φαντάζομαι και στους περισσότερους από σας. Ένας λοιπόν μπάτλερ, όπως ο Άντονυ Χόπκινς στα "Απομεινάρια Μιάς Μέρας" αλλά στο πιο χλιδάτο να φανταστείτε!

-"Ξυπνήσατε Κύριε, τόσο πρωΐ;" μου 'πε. "Καλημέρα σας. Θα πάρετε το μπρέκφαστ εδώ, στο σαλόνι ή στη βεράντα; Έχει τόσο όμορφο πρωϊνό Κύριε..."
-"Εσύ τι λες; Μοιάζω να 'χω ξυπνήσει"; του πέταξα ...ανιχνευτικά. Μέσα μου αναρωτιόμουν ακριβώς το ίδιο φυσικά. "Θα 'θελα να μου εξηγούσε κάποιος τι συμβαίνει. Και πρώτα-πρώτα, που βρίσκομαι, γιατί και ποιός είμαι"; Δεν έχασε στιγμή την αυτοκυριαρχία του κι αν όντως έπαιζε θέατρο, τότε ο Χόπκινς θα 'χε πολλά να διδαχτεί, αν καθόταν στα γόνατα τούτου 'δω κι άκουγε προσεκτικά!
-"Αστειεύεστε όπως πάντα Κύριε..." είπε μα παρέμεινε αγέλαστος ως πέτρα κι άκαμπτος ως ατσαλόβεργα. "Βρίσκεστε στο σπίτι σας, -θα 'πιατε κανά ποτηράκι παραπάνω χθες-, κι είμαι ο Αρχιθαλαμηπόλος σας"! Συνήλθα αμέσως κι έπιασα το ...νήμα.
-"Φυσικά κι αστειεύομαι" του αντιγύρισα σοβαρός, "κι εσύ το ξέρεις πολύ καλά. Λοιπόν ...μπρέκφαστ... χμμ ... Στη βεράντα που βλέπει προς τη θάλασσα και μάλιστα διπλό. Έχω κάτι πείνες, που δε ...θυμάμαι ποιός είμαι"! του 'πα, μπαλώνοντας τα πάντα, κάτω από τη σκέπη του χιούμορ. "Θέλω επίσης τσιγάρα κι όλες τις εφημερίδες, καθώς επίσης και το σημερινό μου λεπτομερές πρόγραμμα"! Ανέλαβα ...επιθετική πρωτοβουλία. -"Πήρα το θάρρος, μιάς και γνωρίζω τις συνήθειες του Κυρίου και τα έχω σχεδόν έτοιμα όλα -κι όλες οι βεράντες σας βλέπουν θάλασσα- ...αλλά ...Κύριε..." έδειξε στενάχωρος και με παραξένεψε. Να 'χα κάνει καμμιά χαζομάρα; -"Τι τρέχει παιδί μου; Δεν υπήρξα σαφής μήπως"; Σοβαρός μέχρι ...θανάτου εγώ! -"Μα ναι ...ναι αλλά να ...αυτό το τελευταίο... για το πρόγραμμα... σίγουρα θα 'ναι κανά νέο αστείο σας, έτσι δεν είναι"; έδειχνε παραξενεμένος, μπερδεμένος και ουσιαστικά για ...λύπηση. Κάτι τον είχε ξεβολέψει, αλλά τι;
-"Ε λοιπόν δεν αστειεύομαι διόλου. Αναγνωρίζω πως χθες είχα μια ... δύσκολη νύχτα, μα σήμερα δε θυμάμαι τι έχω να κάνω...", άφησα τη φράση να αιωρείται.
-"Μα... ότι κάνετε συνήθως κάθε μέρα, Κύριε" απάντησε δείχνοντας τρομερά έκπληκτος εκείνος.
-"Ε αυτό ρωτώ χριστιανέ μου..." είχα αρχίσει να εκνευρίζομαι και νομίζω πως ο καθένας στη θέση μου θα 'νιωθε το ίδιο, "θέλω τα ραντεβού και τις δουλειές μου, όσο πιο τέλεια επεξηγημένα γίνεται"! ξεφύσηξα και πιστεύω πως έδειχνα αρκετά άγριος.
-"Αυτό απάντησα κι εγώ Κύριε, ότι κάνετε συνήθως: Δηλαδή ...τίποτε"! Ομολογώ πως δε περίμενα κάτι τέτοιο. Τα 'χασα και ...ψέλλισα:
-"Μα ...στη δουλειά... στο γραφείο"; Αυτό το τελευταίο το πρόσθεσα κάνοντας μαντεψιά κι ήλπιζα να πέφτω "μέσα"!
-"Αν θέλετε να περάσετε από 'κει, κανένα πρόβλημα, μα δε χρειάζεται. Έχετε ρυθμίσει τα πάντα στην εντέλεια, γιά να 'χετε άφθονο χρόνο ελεύθερο. Δανείστηκα την ολόδική σας φράση, Κύριε. Οι δουλειές σας πάνε περίφημα κι οι επενδύσεις σας, αυγατίζουν κάθε μέρα με τρελούς ρυθμούς". Τον έδιωξα μ' ένα νεύμα, όσο πιο βιαστικά μπορούσα, μη μπορώντας ν' αρθρώσω λέξη, μη τυχόν κατάλαβει πως κάτι τρέχει. Κατέβηκα για μπρέκφαστ, ευτυχώς χωρίς να δυσκολευτώ.

Ανέκαθεν μου αρέσει το πρωινό γεύμα και σπανίως το χάνω. Μ' αρέσουν οι λιχουδιές, συνοδευμένες με γάλα κι όπως πάντα, γέμισα τα πιάτα μου με πολύ πιότερο φαγητό, απ' όσο μπορούσε να χωρέσει η μικρή, σφιχτή, νεανική κοιλιά μου! Το κακό σε τέτοιες περιπτώσεις είναι, πώς όσο τη γεμίζω, κατανοώ πως κάποιο ή κάποια θα πρέπει δυστυχώς ν' αφήσω κι αρχίζω με λύπη μου ν' αποκλείω κομμάτια. Μα πάντα αποδείχνεται πως είμαι συμπονετικότερος σ' αυτή την επίπονη διαδικασία κι έτσι σηκώνομαι από το τραπέζι, κυριολεκτικά, "τούμπανο"! Έτσι και τότε. Ξάπλωσα πίσω στη πολυθρόνα μου και πριν προφτάσω να γυρέψω τίποτε, νατον ο καφές μου, έτσι όπως ακριβώς τον προτιμώ. Μαζί στο δίσκο, ήσαν δυό πακέτα τσιγάρα Άσσος σκέτος κι ένα πάκο εφημερίδες. Άνοιξα πρώτα τις αθλητικές, αλλά το πρωινό ήταν πραγματικά υπέροχο για να το σπαταλήσω διαβάζοντας κι έτσι τις παράτησα σχεδόν αμέσως. Η χώνεψη του πρωινού, αλλά κι όλων των άλλων που μου συνέβησαν με το ξύπνημα, ήταν εξαιρετικά δύσκολη. Φώναξα τον Αρχιθαλαμηπόλο, που εμφανίστηκε άμεσα.
-"Πως σε λένε"; τον ρώτησα αυθάδικα και μισοπονηρά. Με κοίταξε όπως θα κοίταζε ένα Κινέζο που τυχόν κάλπαζε πάνω σε μια σχεδία, καταμεσής της πλατείας Ομονοίας, ντάλα χειμώνα, ολόγυμνος!
-"Πάλι αστειεύεται ο Κύριος", είπε ανέκφραστα. "Ξεχάσατε το όνομά μου; Τόσο εύκολα ξεχνάτε το παππού σας"; Ωραία, τώρα είχαμε αποκλείσει ένα κάρρο ονόματα και περιορίσαμε το πεδίο ερευνών σε δυό. Χρειάστηκα τύχη κι ...έρριξα:
-"Άκου Παναγιώτη, ήθελα να σου τονίσω, άλλη μια φορά, πως μου 'ναι πολύτιμες οι υπηρεσίες σου και σκέφτομαι να σου κάνω μιάν αύξηση, στο τέλος του μηνός". -"Έχετε παππού Παναγιώτη; Ομολογώ δε το 'ξερα" είπε ανέκφραστος πάντα, μα παράλληλα πέρασε τεχνηέντως σε πλάγιο θέμα. "Ευχαριστώ Κύριε. Κάνω ότι μπορώ"!
-"Δηλαδή επειδή σε λένε Κωνσταντίνο, σημαίνει πως δεν έχω άλλο παππού στο κόσμο"; του 'πα γελαστά, σκάζοντάς του περίτεχνη ντρίμπλα! "Αχ Ντίνο, δε θα με μάθεις ποτέ, μα δε με πειράζει, μου 'σαι πολύτιμος και θα δεις στο τέλος του μηνός, πόσο"!
-"Να 'στε καλά Κύριε. Τι θέλετε και με φωνάξατε"; -"Θα βγω και θέλω το αμάξι έτοιμο σε κανά μισάωρο"! -"Ποιό αμάξι θα χρησιμοποιήσει ο Κύριος σήμερα. Σας υπενθυμίζω πως το Σάαμπ είναι ακόμα στο συνεργείο για τη βλάβη στο ηλεκτρονικό σύστημα πλοήγησης". -"Το θυμάμαι. Δεν είμαι κανάς ξεμωραμένος, φφφφέρε μου το Φφφ (κόντεψα να πω Φφφφίατ μα κρατήθηκα έγκαιρα κι αντ' αυτού είπα)φερράρι, (πιο πολύ για να δείξω πάλι πως αστειεύομαι) και το θέλω φφφφουλαρισμένο. Θα κάνω μεγάλη βόλτα"! Εκείνος δίχως να κάνει κανένα σχόλιο, γύρισε και μ' άφησε μόνο στη βεράντα. Ε αυτό πια ...πήγαινε πολύ! ΕΙΧΑ ΦΦΦΦΦΕΡΡΑΡΙ! Πανηγύρισα χοροπηδώντας σα πίθηκας, όσο πιο αθόρυβα μπορούσα.
Κάθισα πάλι ξαναμμένος στη πολυθρόνα και άρχισα να καπνίζω και να πίνω καφέ, μη βλέποντας να περνά η ώρα. Σε λίγο, γύρισε ο Ντίνος και μου 'βαλε στο χέρι, το κινητό μου και τα κλειδιά του αυτοκινήτου.

-"Θέλετε κάτι άλλο Κύριε"; -"Όχι! Ήσουν άψογος όπως πάντα"!     

Κατέβηκα στο γκαράζ και μετά σύντομη έρευνα, διαπίστωσα πως είχα τέσσερα μεγάλα και σπορ αμάξια: Τη Φφφερράρι, μια Λαμποργκίνι, μια Μαζεράτι και μία Ρολς (αν είναι δυνατόν), είχα επίσης ένα υπέροχο Τζιπ της Μπε-Εμ-Βε και το Σάαμπ, που 'ταν στο συνεργείο, ήταν της χρονολογίας που προτιμώ. Σάαμπ 9000 μοντέλο του '92! Είχα και δυό μικρά, ένα Πεζώ 206, αλλά 1800 κυβικά κι ένα Σμαρτ για νεροτσουλήθρες! Το Φφφφίατ δε το 'δα πουθενά μα ...δε βαριέσαι. Ένιωσα πως είχα χάσει ένα φίλο μα θα το 'ριχνα στις βόλτες να ξεχαστώ. Είχα ξεχάσει το μποτιλιάρισμα στους δρόμους και τ' άλογα της Φφφφερράρι, χρεμέτιζαν μ' αδημονία. Δε βαριέσαι... εγώ είμαι το Αφεντικό και το πήγαινα σιγά-σιγά με το τέλειο ηχοσύστημα να παίζει όμορφα τραγούδια. Βγήκα παραλιακή και σε κάποιο φανάρι, επωφελήθηκα ν' ανοίξω το κινητό μου. Πρέπει να πω, πως ήταν το μόνο αντικείμενο που αναγνώριζα. Όταν συνδέθηκε, οι ήχοι των εισερχομένων μηνυμάτων, πέσανε βροχή. Κλήσεις πάμπολλες και μηνύματα στο τηλεφωνητή, ένα σωρό. Δεν έδωσα σημασία γιατί ήθελα να ξεκαπνίσω τη Φφφφερράρι και σ' ελάχιστο χρόνο βρέθηκα στο Λαγονήσι. Εκεί να δείτε υποδοχή. Ήξεραν καλά πως άφηνα καλό φφφφιλοδώρημα και τσακίστηκαν να με περιποιηθούν. Πιστεύω πως και καθόλου φφφφιλοδώρημα να μην άφηνα, πάλι θα τσακίζονταν, γιατί αν δε το ξέρετε, άνθρωποι σαν εμένα και τη τάξη μου, είναι από μόνοι τους ..."φφφφιλοδωρήματα"! Ήταν ένα όμορφο Μαγιάτικο πρωινό, από 'κείνα που λες κι είναι Αυγουστιάτικα, χωρίς το μελτέμι φυσικά. Είχε περάσει αρκετή ώρα και κόντεψα να ξεχάσω τα μηνύματα! Άρχισα λοιπόν να ...μαζεύω! Τρομερή αλλαγή! Όχι πια μηνύματα-τηλεγραφήματα, μα λέξεις πολλές κι όμορφες φράσεις! Μ' είχαν θυμηθεί όλοι, ακόμα κι εκείνοι που 'χα πια ξεχασμένους από καιρό. Όλοι κι όλες θέλανε να με δούνε, να με κεράσουν ένα καφέ, ένα ποτό βρε αδερφέ, έτσι να τα πούμε, να θυμηθούμε τα παλιά. Τώρα τι κάνουμε; Πως μπορούσα να κοπώ σε απειροστά κομμάτια για να καλύψω όλες τις ανάγκες; Και κάτι επίσης νέο: Εκεί που πρώτα δεν είχε κανείς χρόνο να με δει, τώρα μου πρόσφερε στο πιάτο και τις 365 μέρες του το χρόνο. Αρκεί να διάταζα κι ήταν πρόθυμος-η!
Ένιωσα πολύ χαρούμενος! Τελικά η ζωή είναι ωραία ρε σεις! "Ανάθεμά τον που το πει τ' αδέρφια δε πονιούνται! Τ' αδέρφια σκίζουν τα βουνά...", συγγνώμη μου 'ρθε ο δημώδης στίχος έτσι αυθόρμητα! Δε με χωρούσε ο τόπος! Για να 'μαι ακριβής, δεν είχα πια χρόνο. Εγώ που 'χα φροντίσει τις δουλειές μου έτσι, ώστε να 'χω λυμένα τα χέρια, 24 ώρες το 24ώρο, τώρα με λύπη μου διαπίστωσα πως δεν έφταναν, μήτε 124! Πως θα προλάβαινα να καλύψω τόσες και τόσες εκκλήσεις μοναξιάς; Μήτε και στ' όνειρό μου δε γίνεται! Ε τι να γίνει, θα 'κανα μιαν επιλογή, σαφώς.
Κατέστρωσα πλάνο κίνησης. Οι πιο αδιάφοροι, απόμακροι κι από καιρό χαμένοι, θα λάβαιναν ...σιγή. (Ότι λάβαινα κι εγώ από 'κείνους μα εν προκειμένω δε το 'κανα για αντεκδίκηση, απλά δεν είχα χρόνο)! Οι αμέσως επόμενη στιβάδα, θα λάμβανε μερικές λέξεις βιαστικές, που θα 'λεγαν, πως πνίγομαι και δε προφταίνω μήτε για κατούρημα! Οι πιο κοντινοί και χρήσιμοι -για ώρα ανάγκης- θα λάμβαναν ένα πιο εμπεριστατώμενο μήνυμα, με πολλή συγγνώμη και ...θλίψη! (Καλόν είναι να κρατάμε πισινή, γιατί ποτέ κανείς δε ξέρει τι του ξημερώνει)! Τέλος εκείνοι που μ' ενδιέφεραν ζωτικά, θα τύγχαναν της αιτούμενης ...ακροάσεως μου και τα ...δέοντα. Θα τους χάριζα την εύνοια μου κι όλα τα συμπαρομαρτούντα...
Μα τι λέω; Σιγά μη δώσω και λογαριασμό! Θα ρίξω λιγάκι χρυσοποίκιλτο ..."σανό" στα άτια της Φφφφερράρι μου κι όποιος-α γουστάρει... Στο κάτω-κάτω, έχω να κάνω κι άλλα πράματα. Έχω να ποτίσω τ' άλογα, να αρμέξω τις ...κατσίκες της Εταιρείας μου, να πειράξω τον Αρχιθαλαμηπόλο, να βολτάρω και να πιω και ...και ...και... Δε πάνε να θυμώσουν... στο τέλος σε μένα θα 'ρθούνε δακρύβρεχτα. Πως τάχα δε τους σκέφτομαι διόλου, ενώ εκείνοι-ες, μ' έχουν στη σκέψη τους ολοήμερα και με βλέπουν στον ύπνο τους τις νύχτες!
Δε μπορώ! Αγχώνομαι! Τι εφφφφιάλτης! Πως θα προκάμω; Τι θα πρέπει να λέω; Ε καλά! Ας μην απαντήσω σ' όλα σήμερα. Κι αύριο μέρα του Θεού είναι ντε! Βγήκα κι υποκλίσεις σωρό! Άφησα καλό φφφιλοδώρημα γι' αυτό! Φφφέρανε και τη Φφφερράρι κι άρχισα να απομακρύνομαι κι άλλο από τούτη την απρόσιτη πόλη! Τότε...

 ...Όλες οι ενδείξεις σταμάτησαν και το ραδιόφωνο σίγησε! Για λίγο! Γιατί βρέθηκα δια μιάς και πάλι στο Φφφφιατάκι, στο δρόμο της Καλαμάτας. Δε ξέρω πόσο διήρκεσε όλο τούτο μα είχα διανύσει ελάχιστο δρόμο, βλέποντας τούτο τον εφφφη-άλτη. Σιγά-σιγά, επέστρεψαν οι ενδείξεις και το ραδιόφωνο έπιασε σήμα κι άρχισε να παίζει ξαφνικά, ένα σκυλάδικο, πιασμένο ευτυχώς από τη μέση και μετά. Το κινητό ξαναβρήκε το σήμα του κι όλα άρχισαν να παίρνουν τις σωστές, γνωστές διαστάσεις τους. Ευτυχώς γιατί είχα αγχωθεί άσχημα. Ουφ, επιτέλους. Σε λίγο θα 'μπαινα στη πόλη της Καλαμάτας και τ' άλογα του Φφφφίατ είχαν αρχίζει να εργάζονται στους γνωστούς ρυθμούς: Λάου-λάου και προχώρα/ φάγαμε την ανηφόρα! Ποιά λιβάδια ν' αναπολούν κι εκείνα, άραγε;      Σε κάποια διασταύρωση, ένας τροχονόμος ρύθμιζε τη κυκλοφορία. Εγώ οδηγούσα το Φφφφφιατάκι μου με σύνεση, όμορφα και στρωτά, στο δεξί άκρο του δρόμου. Τότε σκέφτηκα ηλιθιωδώς: "Να.. το όργανο της κυκλοφορίας, τώρα θα προσέξει, το πόσο νομοταγώς οδηγώ, θα με σταματήσει και θα μου απονείμει τα ...εύσημα για τούτο" μα αμέσως μετά, με πικρία σκέφτηκα πως οι τροχονόμοι του κόσμου τούτου, είν' επιφορτισμένοι να βλέπουν μόνο τις παραβάσεις. Δε τραβά τη προσοχή τους απολύτως τίποτε άλλο. Μπρρρρ μακριά από μας οι ..."Τροχονόμοι"!      Ένα μήνυμα έφτασε στο κινητό κι όρμηξα με κίνδυνο της ζωής μου να το διαβάσω, προσπαθώντας παράλληλα να κρατήσω και το τιμόνι στο σωστό δρόμο. Δυσκολεύτηκα μα σαν ίσιωσε κάπως η στράτα, μπόρεσα να διάβασω:

   "Δεν έχω πολύ χρόνο και το ξέρεις. Θέλω να κάνω κι άλλα πράματα. Με πιέζεις. Μου λείπεις. Τη Κυριακή τα λέμε. Αγωνιώ. Φιλάκια"!      Ήταν Τρίτη μεσημεράκι όταν μπήκα στη Καλαμάτα, ανακουφισμένος... "Σ' εκείνους που  δε μάθανε ακόμα                         να μετράνε ...σωστά"

[αγνώστου συγγραφέα]

]]> http://karavaki.pblogs.gr/2009/04/exw-pragmatiko.html http://karavaki.pblogs.gr/2009/04/exw-pragmatiko.html http://karavaki.pblogs.gr/2009/04/exw-pragmatiko.html#comments 2009-04-28T17:23:48+02:00 Aza1 Aza1 Μια βεράντα γεμάτη χρώμα... Μια μικρή βεράντα με δικό της ουρανό. Μια τριανταφυλλιά, αγκαλιασμένη σφιχτά με ένα γιασεμί. Να μας χαρίζει χρώματα και αρώματα υπέροχα. Και παραπέρα στέκει μικρή και αδύναμη μια πασχαλίτσα. Όσο τη θυμάμαι προσπαθεί να δέσει το κορμό της, μα μάταια. Η ρίζα της θα ναι πάνω σε πέτρα, σκέφτομαι. Μα όσο αδύναμη κι αν είναι, σαν φτάνει τέτοια εποχή, είναι έτοιμη να ανθίσει και κει να δείτε άρωμα και χρώμα μαγικό... Πόσες εικόνες, πόση αγάπη, σε μια τόση δα βεράντα, πνιγμένη λες στα λουλούδια...

Οι μέρες άλλαξαν. Δεν είναι οι ίδιες. Φύγαν πρόσωπα αγαπημένα, μα ήρθαν άλλα. Για πάντα. Άλλαξαν όλα. Μα ότι αγαπήσεις μια φορά, το κουβαλάς για πάντα, το δρόμο σου ομορφαίνει, κι ας μην είναι κει μαζί σου... Κι όταν θα δω στο δρόμο Πασχαλιά, θα γυρίζω ξανά πίσω, σε άλλα χρόνια. Με χρώματα και αρώματα διαφορετικά.

Ίσως πάλι μόνο εγώ να άλλαξα...

]]> http://karavaki.pblogs.gr/2009/04/mia-beranta-gemath-hrwma.html http://karavaki.pblogs.gr/2009/04/mia-beranta-gemath-hrwma.html http://karavaki.pblogs.gr/2009/04/mia-beranta-gemath-hrwma.html#comments 2009-04-28T08:01:00+02:00 Aza1 Aza1 Δεν στο χω πει ακόμη...

Να γελάσεις απ' τα βάθη των χρυσών σου ματιών είμαστε μες στο δικό μας κόσμο. Η πιο όμορφη θάλασσα είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει. Τα πιο όμορφα παιδιά δεν έχουν μεγαλώσει ακόμα. Τις πιο όμορφες μέρες μας δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα. Κι αυτό που θέλω να σου πω, το πιο όμορφο απ' όλα, δε σ' τό 'χω πει ακόμα.

Ναζίμ Χικμέτ

]]> http://karavaki.pblogs.gr/2009/04/den-sto-hw-pei-akomh.html http://karavaki.pblogs.gr/2009/04/den-sto-hw-pei-akomh.html http://karavaki.pblogs.gr/2009/04/den-sto-hw-pei-akomh.html#comments 2009-04-28T01:46:18+02:00 Aza1 Aza1 Σπίτι μου,σπιτάκι μου... Τελείωσε το πάνω σπίτι. Όλα στη θέση τους. Στρωμένα και τακτοποιημένα. Κάτι είναι κι αυτό. Τουλάχιστον να είναι κάτι τακτοποιημένο... έστω κι αν είναι τα  ντουβάρια.

]]> http://karavaki.pblogs.gr/2009/04/spiti-moy-spitaki-moy.html http://karavaki.pblogs.gr/2009/04/spiti-moy-spitaki-moy.html http://karavaki.pblogs.gr/2009/04/spiti-moy-spitaki-moy.html#comments 2009-04-27T18:20:57+02:00 Aza1 Aza1 Ερωτεύτηκα...

Τα λόγια είναι περιττά...

]]> http://karavaki.pblogs.gr/2009/04/erwteythka.html http://karavaki.pblogs.gr/2009/04/erwteythka.html http://karavaki.pblogs.gr/2009/04/erwteythka.html#comments 2009-04-27T15:27:59+02:00 Aza1 Aza1 Ότι αξίζει αντέχει στον χρόνο...

Διαβάζοντας στο μπλοκ του Νίκου, Θραψανιώτης μέχρι... κόκκαλο, το xθεσινό του σημείωμα, σχετικά με το γιατί φτιάχνεται και γιατί εγκαταλείπεται ένα μπλοκ, η σκέψη μου γυροφέρνει συνεχώς εκεί. Θυμήθηκα ότι πριν έναν χρόνο ξεκίνησα το δικό μου ταξίδι με το καραβάκι. Δίχως πυξίδα, δίχως μπούσουλα. Το μόνο που ήθελα ήταν να καταγράφω ότι μου άρεσε από όσα διάβαζα. Καμιά σκέψη για να γράψω κάτι δικό μου. Μόνο του στην αρχή, αλλά σύντομα με αρκετούς επιβάτες, που απολάμβαναν κι αυτοί μαζί μου τις διαδρομές που εγώ διάλεγα.

Το καραβάκι έκανε ταξίδια που πότε τον χάρτη και το τιμόνι κρατούσα εγώ, και πότε σκέψεις άλλων ανθρώπων που με βρίσκαν σύμφωνη. Με τον καιρό, το μπλοκ έγινε κομμάτι του εαυτού μου. Η αλήθεια είναι ότι έφτασαν στιγμές που θέλησα να το αγκυροβολήσω, και να μην κάνει άλλα ταξίδια. Χάρη όμως σε κάποιους ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα μου και με στήριξαν, ευτυχώς δεν το έκανα. Το χειμώνα που πέρασε, η δοκιμασία ήταν μεγάλη. Και θεωρώ ότι αφού άντεξε το σκαρί του στη φουρτούνα που πέρασε, θα είναι πιο ετοιμοτάξιδο στο μέλλον.

Μέσα στις διαδρομές αυτές συνάντησα ανθρώπους αξιόλογους. Τόπους διαδυκτιακούς που κατέθεταν κομμάτια ψυχής τους, άλλοι άνθρωποι. Με άλλες εμπειρίες, άλλες συνήθειες, άλλα στάνταρ. Μα κάθε φορά που κάποιος κατέβαζε ρολά και εξαφανιζόταν, ένιωθα παράξενα. Είδα ανθρώπους να φεύγουν γιατί δεν άντεχαν την κόντρα με άλλους, ανθρώπους που έφυγαν και εξαφανίστηκαν δίχως ένα γεια, κι άλλους που χάθηκαν λες και τους κατάπιε τούτη η ηλεκτρονική θάλασσα. Δεν μπορώ να ξέρω το γιατί, αλλά σίγουρα γνωρίζω ότι κυκλοφορούν σαν φαντάσματα μέσα στο χώρο. Δίχως να μιλούν, δίχως να σχολιάζουν, έρχονται και φεύγουν σαν τον άνεμο. Ξαναγυρίζουν στον τόπο που έστω και για λίγο έδωσαν κομμάτια ψυχής. Αθόρυβα και αθέατα.

Το σίγουρο είναι ότι όταν κάτι το αγαπάμε και το νιώθουμε δικό μας δεν το εγκαταλείπουμε, αυτό το έμαθα καλά πια. Ακόμη κι αν περνάμε δύσκολες φάσεις, ακόμη κι αν δεν μας περισσεύει πολύς χρόνος, βρίσκουμε την ώρα να δώσουμε ένα στίγμα ότι είμαστε εδώ. Ότι υπάρχουμε, ότι ζούμε και αναπνέουμε. Ειδάλλως, βρίσκουμε ένα σωρό δικαιολογίες για να εξαφανιστούμε.

Τελικά, ο χρόνος είναι ο αδιάψευστος κριτής όλων. Αλέθει τα πάντα και κρατάει μόνο τα δυνατά, τα καθαρά. Τα υπόλοιπα, σκουπίδια που χάνονται στη μηχανή του. Το τραγουδάκι αφιερωμένο σε όσους έφυγαν κατεβάζοντας ρολά. Για τους δικούς τους λόγους. Εις μνήμην των ωρών, που αφιέρωσαν. Με ή χωρίς έμπνευση... 

Επιστρέφω σε λίγο τα ρολά μου κλειστά θέλω μόνο να φύγω κι ας γυρίσω ξανά Επιστρέφω σε λίγο κι ας είναι αργά τ΄όνειρο δεν αφήνω κι ας κοστίζει ακριβά Επιστρέφω σε λίγο κι ας μην είσαι εκεί δεν μπορώ άλλο να μείνω κι ίσως μια άλλη στιγμή Μα πώς να χωρέσει ο χρόνος σε μια ευχή παράξενο παιχνίδι είναι η ζωή την κλεψύδρα να γυρνούσα κι ότι βγει αρκεί να ξαναρχίζαν όλα απ΄την αρχή Επιστρέφω σε λίγο δε θα πάω μακριά την αλήθεια θα κρύβω για μια μόνο βραδιά Επιστρέφω σε λίγο είναι η πόλη μικρή στην υγειά μας θα πίνω κι ίσως μια άλλη στιγμή Μα πώς να χωρέσει ο χρόνος σε μια ευχή παράξενο παιχνίδι είναι η ζωή την κλεψύδρα να γυρνούσα κι ότι βγει αρκεί να ξαναρχίζαν όλα απ΄την αρχή Κλεψύδρα Στίχοι: Onirama Μουσική: Onirama Πρώτη εκτέλεση: Onirama

]]> http://karavaki.pblogs.gr/2009/04/oti-axizei-antehei-ston-hrono.html http://karavaki.pblogs.gr/2009/04/oti-axizei-antehei-ston-hrono.html http://karavaki.pblogs.gr/2009/04/oti-axizei-antehei-ston-hrono.html#comments 2009-04-27T12:29:44+02:00 Aza1 Aza1