Καραβάκι

Η γιαγιά  η Εριφύλη, ήταν μερακλού . Της άρεσαν τα όμορφα πράγματα, και ειδικά ότι είχε σχέση με το σπίτι. Στο μεγάλο μπουφέ της είχε σερβίτσια του καφέ, πολλά κανατάκια με μικροσκοπικά ποτηράκια για λικέρ, πιάτα του γλυκού που τα είχε κι αυτή από τη γιαγιά της. Εκεί έκρυβε και τα γλυκά, συνήθως τα τσιμπιστά που έφτιαχνε τα Χριστούγεννα και τα κουλουράκια της. Εκείνα τα κουλουράκια που έφτιαχνε σε σχήμα κοτσίδας και μοσχομύριζε το σπίτι. Δεν μας άφηνε να ζυγώσουμε στον μπουφέ, ήταν απαγορευμένη περιοχή. Κι εμείς δεν πλησιάζαμε αν και τον κοιτούσαμε παραπονεμένα. Μερικές φορές που ξεχνούσε το κλειδί πάνω στο μεγάλο ντουλάπι το ανοίγαμε και παίρναμε από κανένα  κουλουράκι που το τρώγαμε στα γρήγορα μην τυχόν και μας πιάσει στα πράσα.

Το αγαπημένο λικέρ που μπορούσαμε ακόμη κι εμείς οι μικροί να πίνουμε ήταν το στομαχικό. Έτσι το λέγανε. Λικέρ που έφτιαχνε η γιαγιά από κράνα. Μας έδιναν ένα μικρό ποτηράκι κάθε φορά που πονούσε η κοιλιά ή το στομάχι μας. Χαράς ευαγγέλια τότε... κρατούσαμε το ποτηράκι όπως οι μεγάλοι και πίναμε γουλιά γουλιά και σιγά το λικέρ. Ήταν δυνατό. Και φυσικά δεν είχε καμμιά σχέση με το καθημερινό γάλα που μας ετοιμάζαν και κάναμε χίλια δυο κόλπα για να μην το πιούμε, κι ας είχε και κακάο μέσα.

Στη γιαγιά και στον παππού, τον καιρό εκείνο που η coca cola και όλα αυτά τα αναψυκτικά και οι χυμοί δεν κυκλοφορούσαν τόσο ευρέως, υπήρχαν εκείνες οι περίφημες λεμονάδες και πορτοκαλάδες «ΦΛΩΡΙΝΑ». Καμμιά σχέση με αυτά που πίνουμε σήμερα. Άλλη γεύση είχαν εκείνα. Σε μικρά μπουκαλάκια καμπυλωτά. Τα θυμάμαι σαν να είναι τώρα... Ο παππούς έπαιρνε πάντα μια κάσα. Μισή λεμονάδες και μισή πορτοκαλάδες. Και φυσικά δεν πίναμε κάθε μέρα. Τις κυριακές ή σε γιορτές.

Αυτό το πορτοκαλί δισκάκι με το καραφάκι και τα ποτηράκια γύρω γύρω ήταν το αγαπημένο της γιαγιάς. Το καθημερινό της. Αυτό που βρισκόταν πάντα στην πρώτη γραμμή, σε περίπτωση που ερχόταν κάποιος σπίτι απρόσμενα, για να τον κεράσει. Φυσικά λικέρ έπιναν μόνο οι γυναίκες... και είναι σίγουρο ότι θα ζήλευαν οι καημένοι οι άντρες. Κανείς δεν αντιστέκεται στο στομαχικό. Γιατρικό το έλεγε η γιαγιά. Και σίγουρα κάτι ήξερε.

Οι εποχές εκείνες πέρασαν, πάντα όμως κάτι υπάρχει για να μας τις θυμίζει. Χτες εκεί που έψαχνα στα κουτιά μου βρήκα ένα ημερολόγιο της γιαγιάς. Από αυτά τα μικρά, τσέπης με τις γιορτές μέσα. Είχε γραμμένα κάποια τηλέφωνα. Από τη μαμά μου, τους θείους μου τις  φίλες της. Και στην τελευταία σελίδα, γραμμένη τη συνταγή από τα κουλουράκια. Με μικροσκοπικά γράμματα γύρω γύρω από τη σελίδα... σαν να  την είχε περασμένη  με κώδικα. Για να την διαβάσεις πρέπει να γυρίζεις το ημερολόγιο γύρω γύρω...  Λες και  ήθελε μαζί με τα κουλουράκια να κλειδώσει  και τη συνταγή...

To τέλος της μέρας έφτασε. Κι έτσι όπως ακούγεται η βροχή είναι όμορφα. Η μέρα τούτη ήταν περίεργη και δεν ξέρω καν γιατί. Σαν ξένη... Ή αυτή ή εγώ ήμουν αλλού. Δεν πειράζει όμως, κι αυτά συμβαίνουν. Δεν θα με προβληματίσει κι αυτό. Εκείνο που θέλω είναι να μπορέσω να κοιμηθώ και αύριο να ξυπνήσω καλύτερα. Μου λείπουν οι βόλτες. Δυο μέρες τώρα που δεν πηγαίνω και νιώθω άσχημα. Αν δεν έχω πυρετό αύριο θα πάω. Και μετά δουλειά. Άλλο ένα κομμάτι σημαντικό. Που πρέπει να μπει σε ρυθμό, να ξαναζωντανέψει.

Κλεισμένα τα φώτα και το σπίτι φωτίζεται από το τζάκι. Ο Μήτσος κοιμάται τον ύπνο του δικαίου κι εγώ προσπαθώ ακόμη να βάλω σε σειρά τις σκέψεις μου. Και θα τις βάλω... έχω πεισμώσει πολύ απόψε...

Νύχτωσε για τα καλά έξω. Και βρέχει... Το κατάλαβα από την γυαλάδα του δρόμου. Μετά η βροχή δυνάμωσε και την άκουγα. Κόσμος με ομπρέλες περπατά βιαστικά στο δρόμο. Κάνει κρύο έξω. Ο καιρός όσο καλός και να είναι τη μέρα, το βράδυ αγριεύει. Δεν αστειεύεται. Τελείωσα με τα σχέδια, αύριο πάλι. Η αλήθεια είναι ότι το κεφάλι μου πονάει πολύ. Ανέβηκε και ο πυρετός. Όμως στο κρεβάτι δεν πέφτω ο κόσμος να γυρίσει ανάποδα. Ποτέ δεν το υπέφερα αυτό. Να είμαι άρρωστη στο κρεβάτι. Νιώθω πιο χάλια. Θέλω να είμαι όρθια και να μην αλλάξει τίποτα από όσα κάνω κάθε μέρα. Και δεν θέλω τσάι... όχι ευχαριστώ. Ούτε αυτό το αντέχω. Ουφ...

Έπεσε και πάλι σκοτάδι στις γειτονιές του κόσμου. Από το παράθυρο μου χαζεύω τα φώτα στο δρόμο. Την κίνηση που σκορπά μια αίσθηση ζωής εκεί έξω. Κόσμος, αυτοκίνητα για προορισμούς άγνωστους. Μια πόλη φόρεσε το πέπλο της και ετοιμάζεται για να ξαποστάσει. Μια ακόμη μέρα πλησιάζει στο τέλος της.

Μέρα που όλα αλλάζουν με μεγάλη ταχύτητα... συννενοήσεις, σχέδια για το μέλλον. Αποφάσεις σοβαρές. Αλλαγές για μια καλύτερη ζωή. Για ένα καλύτερο αύριο. Μέσα μου νιώθω ότι αλλάζουν πολλά. Πρέπει να μπουν σε σειρά. Από εκεί να ξεκινήσω...

To τζάκι αναμμένο, κι εγώ να προσπαθώ να βγάλω σχέδια για την καινούργια δουλειά που ετοιμάζω. Μου αρέσει αυτή η διαδικασία. Είναι η πιο δημιουργική. Και η πιο δύσκολη. Η επιλογή του σχεδίου που θα υπάρχει πάνω σε ένα διαφημιστικό. Πρέπει να είναι εντυπωσιακή, ασυνήθιστη. Χρειάζεται να επιστρατεύσω όλη τη φαντασία μου για να βρω το καλύτερο. Μοιάζει με παιχνίδι. Να συνδυάσω τα χρώματα, τις γραμματοσειρές, την εικόνα... Μπλοκ, μολύβια, ρυζόχαρτο όλα απλωμένα για να μπορώ να δουλέψω. Να πάρει τελική μορφή η εικόνα πρώτα, για να μπορέσω να βγάλω τα δείγματα. Άλλη μια προσπάθεια να ξεκινήσει η δουλειά. Για να δούμε τι θα  γίνει αυτή τη φορά...

Aναμονή... ώρες που σταμάτησαν και κόλλησαν στους δείχτες του ρολογιού. Περιμένω να φανείς. Να έρθεις. Να δώσεις πνοή στον χρόνο να αρχίσει και πάλι την αδιάκοπη πορεία του. Και μαζί μ'  αυτόν να αρχίσει να κυλά πάλι το αίμα μέσα μου, να νιώσω ζεστασιά. Ώρες αναμονής...

Ο ήλιος χάθηκε. Μέσα στα γκρίζα σύννεφα τ' ουρανού. Σκοτείνιασε και ένα κρύο απλώθηκε. Μια περίεργη ώρα τούτη δω. Μοιάζει με τον καιρό η διάθεση μου. Μπερδεμένη κι αυτή. Παγωμένη. Κι ας καίω ολόκληρη. Μάλλον δεν βοηθά αυτό. Μια παράξενη ησυχία. Τίποτα δεν ακούγεται παρά το πληκτρολόγιο που γράφει...

Σκέψεις που τρέχουν, εικόνες, θυμήσεις. Και στο κέντρο εσύ. Η εικόνα σου... το δικό μου φυλαχτό. Ανάμμεσα στο στήθος. Εκεί στην καρδιά...